7/6/17

G! 2017

G! Festival. Mynd: Ólavur Frederiksen.
Í fjør gjørdi eg ein playlista við G! tónleiki, og í ár havi eg fingið onkra áheitan um at gera ein playlista fyri 2017. Tað tími eg væl, so her er ein G! 2017 playlisti (eisini embeddaður niðast) og nakrar reglur til hvørt navn/lag. Tað er ein sonn frægd at sleppa at lurta og seta saman tónleik úr eini so tónlistaliga sannførandi skrá. So er tað sagt!

Bombino: "Timtar (Memories)"
Í fjør spældu Songhoy Blues eina fenomenalt góða G! konsert. Teir eru úr Mali í Vesturafrika, og í ár hevur G! bókað eitt annað navn úr somu región. Gittarleikarin og sangarin Bombino kemur nevniliga úr grannalandinum Niger. Fleiri munnu kenna bólkin Tinariwen, ið eru av Tuareg fólkinum í Niger. Bombino er av sama fólki og spælir eisini lívgandi oyðimarkar blues. Fantastiska kul.

Bilderbuch: 'Baba'
Týsktmæltur skrappur rokkur við elektroniskum broddi. Úr Eysturríki! Nýggjasta útgávan Magic Life (2017) er væl frágingin við stuttligum og eginsomum tónlistaligum samansetingum. Higartil eru stakløgini 'Bungalow' 'Baba', 'Sweetlove' og 'Erzähl Deinen Mädels Ich Bin Wieder In Der Stadt' útkomin. Størsta hittið er 'Bungalow', men her á playlistanum er 'Baba' sloppin uppí part. Frálíkt lag.

Fil Bo Riva: 'Francis'
Fil Bo Riva tók síni fyrstu fet sum gøtutónleikari. Uppvaksin í Romm og búði á ungum árum í Dublin. Melodiskt og orkumikið og um dagarnar ferðast hann um alt Evropa og spælir konsertir. Næsta vikuskiftið í Gøtu.

Reykjavíkurdætur: 'Hæpið'
Íslendsku nøvnini á G! hava altíð verið nakað fyri seg. Reykjavíkurdætur er eitt feministiskt rapp kollektiv. Hipp hopp hevur traditionelt verið ein mannfólkadominera sjangra, og tí er tað feitt við einum mótspæli. Áherðslan á kollektivið - limirnir eru millum 15 og 20 í tali - stendur í greiðari andsøgn við tað egosentriska og sjálvhevjandi, ið ofta eyðkennir hipp hopp. Feitt rapp, skrappir instrumentals og gott umdømdi sum livebólkur.

Mynd: Kristfríð Tyril/MOMO.

MØ: 'Kamikaze'
Karen Marie Aagaard Ørsted við artistnavninum MØ breyt í gjøgnum altjóða á Major Lazer/DJ Snake lagnum 'Lean On' frá 2015. Síðani eru fýra stakløg komin í egnum navni, ið øll vera á aðru plátuni hjá henni. 'Final Song' er helst størsta solohittið higartil, men her havi eg valt hin super fangandi 'Kamikaze'. Á konsertum offrar MØ seg eisini sum ein annar kamikazepilotur (!), og hesum fingu vit sjón fyri søgn fyri á ársins Northside festivali.

Orka feat. LV: 'Dimmalætting (extended mix)'
Vað er fyrsta techno plátan frá einum føroyskum artisti. Hon er instrumental, minimalistisk og prosess orienterað. Her verður skorið inn á bein og brotið upp úr nýggjum. Djarvt, treytaleyst og djúpt hugfangandi. Havi frætt at konsertin á G! verður nakað heilt serstakt. Tað eru tey bæði Jens L. Thomsen og Francine Perry/La Leif, ið manna Orka live.

Son of Fortune: 'Gróðarbotnur'
Góður og inniligur rokkur frá Son of Fortune a.k.a. Benjamin Petersen, Mikael Blak og Jan Rúni Poulsen. Plátan inniheldur fleiri góð riffrokkløg, men akkurát hetta lagið leggur á annan bógv. Niðurlagið hevur stadion potentiali, og kortini er einki bombastiskt og uppgjørt við hesum. Stadion rokkur í stovuhædd!

Sleeveface mynd frá 2014 við framúrskarandi savnsplátuni Songs of Kristofferson.

Kris Kristofferson: 'Help Me Make It Through The Night'
Kris Kristofferson er einki minni enn ein legenda. Seinast eg var á konsert hjá honum var í Høllini á Hálsi fyri 10 árum síðani. Tá var hann einsamallur á palli við gittara og sterkum sangum. Soleiðis verður eisini á Gøtusandi, har lagt er í ovnin til eina dýrabæra løtu. Um ein hevur seriøsan áhuga fyri amerikanskari sangskriving, so er Kris obligatoriskur. Hann telist uppí eitt úrvalslið saman við eitt nú Hank Williams og Bob Dylan.

Monophonics: 'Lying Eyes'
Gjøgnumført psykedeliskt soul úr San Francisco, Kalifornia. Ljóðið er heitt, rátt og organiskt og søguligir tættir úr Motown, Stax o.a. spríkja fram úr rillunum. Og so bera teir orð fyri at vera ein framúr live bólkur.

Suspekt: 'Står Stadig'
Eitt stuttligt er, at Suspekt hava samplað Monophonics lagið 'Promises' á 'Står Stadig', og nú spæla bæði nøvnini á sama festivali. Hetta er eisini eitt gamalt trikk í hipp hopp bókini at sampla úr soul, funk og disco tónleiki. Suspekt fara óivað at gera ein ordans malør á Gøtusandi.

200: 'Sangurin um integritet og at selja sína sál'
Tað soul kenda heldur áfram í punk hami á playlistanum, tí 200 hava meir enn einaferð roynt seg við soul. Hetta kom av álvara undan kavi á Vendetta (2012) og aftur á Reytt Pass (2016), og tað klæðir teimum. Hesin sangurin er mikið kølin og soulsystrakór frá "The Stina Singers" leggur dám á. Sum eg segði við árslok: "Reytt Pass er ein fresandi tvørskurur gjøgnum føroyska dupultsamleikan."

Mynd: Beinta á Torkilsheyggi.

Iron Lungs: 'Andromedan'
Math-art-core av Skálafjørðinum! Iron Lungs eru eitt av originalastu føroysku málmsnøvnunum og live eru í teir í serflokki. Okkurt avantgardistiskt og egið er yvir tónleikinum. Enn er bert eittans staklag útkomið, og tað skal sjálvandi við her.


Elinborg: 'Stormar'
Elinborg úr Gøtu hevur eina serstaka nervu, og hetta lagið fer undir húðina hjá mær. Higartil eru tvær EP'ir komnar frá Elinborg, og fyrr í ár komu tær út saman á LP'ini Landið Sum Ongin Sær/Spor á plátufelagnum Tutl. Tað er góður stílur! Manningin frá EP'unum verður sum skilst við á G! konsertini.

Teitur: 'Sleeping With The Lights On'
Teitur framførir Poetry & Airplanes í fullari longd. Tann plátan var ein eygnaopnari fyri mong okkara. Hon var tann fyrsta av sínum slag í føroyskum høpi, og hon setti gongd á spennandi og inspirerandi yrkisleiðina hjá Teiti. Eisini hevur hon verið kelda til íblástur hjá mongum. Feitt høvi at kunna hoyra hesa útgávuna í fullari longd við fullmannaðum bólki. Byrjanarlagið 'Sleeping With The Lights On' hevur altíð verið ein persónligur favorittur.

Benjamin Rajani: 'Naked Man'
Frá einum altjóða viðurkendum sangskrivara til ein spildurnýggjan. Benjamin Rajani er nýggjasta skotið á føroysku sangskrivarastammuni. Tónlistaliga eru tilsipingar til eitt nú Sufjan Stevens og americana av ymsum slag. Evnini at smíða løg eru greið, alt er væl úr hondum greitt og hjartað er á røttum stað.

Mynd: Kristfríð Tyril/MOMO.

Desert Mountain Tribe: 'Take a Ride'
Psych-rokkur í slekt við Black Angels, Black Rebel Motorcycle Club, Spacemen 3, The Who, Velvet Underground o.a. Eisini er ein farri av hypnotiskt repetitivum krautrokki yvir tí. Sangarin og gittarleikarin í bólkinum er breti, meðan rútmusektiónin er týsk. Tað gevur perfekta meining. Plátan Either That Or The Moon gyppar dintil, og alt bendir á eina potentielt bergtakandi liveuppliving.


Asyllex: 'Sodom'
Mær hevur dámt henda bólkin síðani eg hoyrdi teir fyrstu ferð á Wacken Metal Battle í 2013, og í ár vunnu teir loksins. Nú eisini við nýggjari fløgu í skjáttuni. Suðuroyarthrash sum tað eigur at vera.

Hans Andrias: 'With You I'll Be Alright'
Hans Andrias vakti ans fyrstu ferð eg hoyrdi hann. Tað var við lagnum 'Hell Hounds', har hann hevði allierað seg við Bunkaramennirnar Benjamin Petersen, Mikael Blak og co. Hann hevur eitt serstakt viðbrekni, ið hann dugir at samskifta við síni rødd, og hann dugir eisini at skriva vakrar sangir. 'With You I'll Be Alright' er eitt gott dømi um tað.

Danny & The Veetos: 'Stúr Ei Meir'
Dámligir fýrar, ið skriva dámligar sangir. Hans Andrias og Danny & The Veetos umboða eitt nýtt rák ella kapitul innan tónleik úr Klaksvíkini. Bæði nøvnini hava fangað ein ávísan folk tíðaranda og megna at umseta hann til viðkomandi tónar. Herfyri var eg í Mentanarkaféini í ÚF og gjørdi eina greining av av tónleiki úr Klaksvík. Har vera hesi nøvnini sett í eitt størri søguligt høpi, og tí loyvi eg mær at umrøða tey saman her.

Baskery: 'Cheerless Leaders'
Tríggjar svenskar systrar, ið fluttu til L.A. at jagstra dreymin. Greta, Stella og Sunniva Bondesson spæla americana við grunge broddi. Sjálvar lýsa tær stílin sum "killbilly", "mud-country" og "banjo punk". Eitt er vist: evnini fornokta seg ikki og Baskery hava túrað víða hvar báðumegin Atlantshav. Tað skuldi boðað frá góðum.

Konni Kass: 'Time'
Eg spæli við her og eri tí inhabilur at siga nakað sum helst. Restina mást tú tí sjálv/ur meta um, góði lurtari/lesari.

Alphaville: 'Forever Young'
Alphaville á Gøtusandi! Plátan Forever Young (1984) er ein varði í 80'ara synth poppi/new wave og var við til at byggja brýr millum elektroniskan tónleik og meginstreymspopp. Haðani stava hittini 'Sounds Like A Melody', 'Big in Japan' og ógloymandi heitislagið 'Forever Young'. Ein ultimativ 80'ara ballada, ið m.a. var nýtt sum soundtrack til "prom dance" senuna í kultfilminum Napoleon Dynamite (2004).

Svartsinn: 'Yearning'
Leygarkvøld verður Upp Við Hornunum í Fjósinum við Asyllex, Iron Lungs, Svartmálm, Necrolepsia og Jürghinn. Norski dark ambient artisturin Svartsinn kemur at diska millum bólkarnar! Tað er norðmaðurin Jan Roger Pettersen úr Trondheim í Noregi, ið stendur handan Svartsinn. Sjálvur lýsir hann tað sum "Dark & obscure ambient since 1999". Dark ambient, hvat er tað? Jú, tað er nakað virkelitt, skal eg siga tær, men lurta nú eftir lagnum, ið endar playlistan við lít, tí so fært tú eina mynd. Enjoy!


7/2/17

I Feel Love 40 ár (plátuhandlar á leiðini #1)

Mítt tólvtumma eintak av legendariska 'I Feel Love'.
Í dag eru akkurát fjøruti ár síðani, at slóðandi elektroniska disco lagið 'I Feel Love' var útgivið hin 2. juli 1977. Donna Summer sang fyri, og Giorgio Moroder, Pete Bellote v.fl. stóðu fyri framleiðsluni. Í 1977 var disco framvegis ein sjangra, ið var merkt av "siðbundnari" instrumentering, tvs. trummur, bassur, gittari, blásarar, kór og ein rúgva av strúkarum. Røturnar í soul og gospel tónleiki vóru greiðar. 'I Feel Love' peikaði tó á eina heilt aðra slóð. Alt tað skreytmikla úr siðbundnum disco var skavað burtur, og ístaðin myndaðu streymlinjaðir synthesizarar, mekaniskir sequensarar og programmeraðar trummur ljóðmyndina við sensuellu røddini hjá Donna Summer sveimandi omaná.

Innspælt var í Musicland Studios hjá Giorgio Moroder og co. í München í Týsklandi, og lagið hevur eisini ein greiðan evropeiskan dám við drøgum úr Kraftwerk'skum proto-techno og italo disco (Moroder kom upprunaliga úr norður-Italia). 'I Feel Love' er gamaní eitt disco lag, men tað fráboðaði so sanniliga eisini næstu áratíggjuni innan elektroniskan dansitónleik. Synth popp, house, techno o.m.a. Tað er hugtakandi hvussu futuristiskt og frískt lagið ljóðar enn tann dag í dag. Ein snøgt sagt hypnotisk samanrenning millum syntetiskar klangir, elektronisk beats og discodivasang.
David Bowie hevur einaferð greitt frá, hvussu Brian Eno ein dagin í Berlin tíðini kom rennandi inn í studio, og proklameraði "I have heard the sound of the future". Í hondini hevði hann eitt eintak av tólvtummastakplátuni 'I Feel Love' eftir Donna Summer og Giorgio Moroder. Eno koyrdi plátuna frá og segði víðari "This is it, look no further. This single is going to change the sound of club music for the next fifteen years." Bowie hevur viðmerkt, at hetta var meira ella minni satt.

Í sambandi við fjøruti ára dagin hevur Pitchfork eina fína grein um søguna handan lagið:

"...its impact reached far beyond the disco scene in which singer Donna Summer and her producers Giorgio Moroder and Pete Bellotte were already well established. Post-punk and new wave groups admired and appropriated its innovative sound, the maniacal precision of its grid-like groove of sequenced synth-pulses. Even now, long after discophobia has been disgraced and rockism defeated, there’s still a mischievous frisson to staking the claim that “I Feel Love” was far more important than other epochal singles of ’77 such as “God Save the Queen,” “Sheena Is a Punk Rocker,” or “Complete Control.” But really it’s a simple statement of fact: If any one song can be pinpointed as where the 1980s began, it’s “I Feel Love.”"
Third Eye í Canterbury, Onglandi.
Third Eye í Canterbury (plátuhandlar á leiðini #1)
Søgan um 'I Feel Love' er ikki bara søgan um lagið sjálvt, men eisini um tá eg loksins fann eitt eintak av tólvtummastakplátuni eftir áralanga leitan. Hetta hendi í plátubúðini Third Eye í Canterbury í Onglandi í november 2015. Eg og Solveig vóru stødd í býnum, tí Solveig fekk prógv handað frá University of Kent, har hon var liðug við sín master í listasøgu. Vit spákaðu okkum ein túr runt í miðbýnum, og Solveig vísti mær runt í hesum áhugaverda, søguliga og hugnaliga býi. Á høvuðsgøtuni St. Peter's Street komu vit framvið handlinum Third Eye, og vit stungu høvdini innum. Fremri parturin av avlangu hølunum var tattovør og klædnahandil, og fórt tú longur inn, komst tú til plátusektiónina. Tað loysti seg eisini, tí her var mangt og hvat at finna, og fryntligi og prátingarsami handilssveinurin og plátunørdurin Paul tók væl ímóti.

Eg bar skjótt eyga við eina tólvtummastakplátu av júst tí klassiska disco/proto-techno lagnum 'I Feel Love' hjá Donna Summer. Patrick Cowley gjørdi eitt 15 minuttir langt remix fyrst í 80'unum, og tað er á A síðuni meðan ein styttri edit útgáva er á síðu B. Eg hevði sum vera man ynskt mær plátueintak av júst hesi útgávu í langa tíð. Eg spurdi, um eg kundi sleppa at lurta eftir stakplátuni, og tað var gamaní. Paul fann ein gamlan mobilan plátuspælara fram, og so var lag á manni at lurta. Solveig fór víðari at gera ymisk ørindi, og eg var verandi. Helst sá hon tekin í sól og mána um, at hetta fór at taka eina góða løtu.

Vit báðir Paul og eg prátaðu dúgliga í ein góðan tíma, og endin var, at Paul skavaði eina heila røð av Moroder plátum og verkætlanum fram í ljósmálan. Eg fór avstað við ikki færri enn seks plátum: fýra, ið høvdu við Moroder at gera, eini Kraftwerk stakplátu og so eini Stryper (!) plátu, ið eg bara mátti keypa orsaka av miklum kult virði. Ikki er tað gerandiskostur at finna bæði Summer/Moroder og Stryper í eini og somu plátubúð!
Eitt rættiligt hál var gjørt í Third Eye hendan dagin.
Dagin eftir var stórsligin prógvhandan í Canterbury Cathedral, og morgunin eftir gekk leiðin víðari til Dublin í Írlandi, har vit skuldu vitja í nakrar dagar. Eisini her gingu vit nógvar góðar túrar, og so fóru vit eisini á tvinnar U2 konsertir (men tað er ein onnur søga).

P.S. Ein íslendingur, Þórir Baldursson, leikar annars við á 'I Feel Love'. Eg havi einaferð spælt á eitt hammond orgul sum hann plagdi at eiga, hetta var á spælistaðnum Græni hatturinn í Akureyri, og eg fekk at vita frá leiðaranum Hauki, at Baldursson plagdi at kalla hammondorglið "Drotningin". So er tað ikki eftir at siga.
Klárur at spæla konsert við Høgna Reistrup á Græna Hattinum 2012. Til vinstru sæst "Drotningin", hammondorglið hjá Þórir Baldursson, ið spældi við á 'I Feel Love' á sinni. Mynd: Ísak Sambleben.
P.P.S. Eg skrivaði einaferð minningarorð um Donna Summer. Tað kann lesast her.

P.P.P.S. Her er eitt DJ miks einans við Giorgio Moroder framleiddum tónleiki (inniheldur m.a. trý Donna Summer løg inkl. 'I Feel Love'). Spælt og upptikið í Sirkus í juli 2012:



6/18/17

100 ár

Upprunaliga lagt út á Facebook 5. juni 2017.

Í gjár vóru 100 ár síðani, at omma okkara, Sunneva F. Háberg, varð borin í heim 4. juni 1917. Hendan myndin er frá 2006, tá hon var 88 ár. Sunneva (systir mín) tók myndina á Láargarði, har omma búði seinastu 10 árini av sínum lívi.

Omma var ein syngjandi omma, ein stuttlig omma, ein kærleiksfull omma og ofta eisini ein fjollut omma. Hon hevði sítt egna skemt og dugdi at fáa børn við uppá tað. Abbi var ikki altíð so við uppá tað, tá fjollið tók yvirhond. Á tí økinum vóru tey mótpólar, men á tónleikaliga økinum vóru tey eitt. Tónleikur og sangur vóru miðsavnandi í teirra lívi, og saman við mammu okkara, Annu, hava tey havt óteljandi góðar løtur frammanfyri klaverinum.

Tá omma var blaðung, gjørdist hon álvarsliga fepursjúk, og familjan savnaðist um sjúkraleguna at biðja fyri henni. Hon lovaði Gudi, at um hon gjørdist frísk, skuldi hon syngja honum prís restina av ævi síni. Hon gjørdist frísk og helt eisini orð. Hetta var ein grundleggjandi táttur í hennara søgu um seg sjálva. Eg havi djúpa virðing fyri fólkum, ið hava skil uppá sína egnu søgu, tí tað er lætt at villast í henni. Í so máta var omma konsekvent. Kortini gjørdist "Viðareiðissangurin" eitt týðandi undantak (hvat eru reglur uttan undantøk?). Í Føroyum hevur hvør bygd og hvørt fótbóltslið sín egna sang ella sangir, og soleiðis er eisini við Viðareiði. Tá omma sá tann sangin, mátti hon bara siga ja til at syngja hann inn á band, tí hann var ov vakur at siga nei til (omma smíðaði eisini lag til sangin). Øll, ið hava verið á Viðareiði á hásumri, vita eisini, at har er nokkso himmalskt, so tað má vera í lagi við tí.

Í aðrar mátar vóru tingini heldur ikki so svørt/hvít. Fyri ikki so langari tíð síðani fortaldi ein fróðskaparmaður fyri mær, at tá hann eina ferð helt rundan føðingardag, komu hjúnini Sunneva og Knút á gátt. Sum kvøldið leið, fóru tey bæði at syngja og spæla frammanfyri klaverinum, og fólk savnaðust rundanum. Hvat sungu og spældu tey? Jú, vísur og festligar sangir. Viðkomandi greiddi frá, at tá tey bæði takkaðu fyri seg, vóru tey so hjartans fegin og kendu seg upplyft..

Persónliga verði eg rørdur av tankanum um tey bæði ommu og abba, ið syngja og spæla vísusangir og hugna sær í góðum selskapi. Uttan nakað dikkedar. Tí tónleikur er tónleikur, líkamikið hvat fyri predikat vit seta á hann. Men tónleikur er eisini eitt tað sterkasta, vit eiga. Mín góði vinur Benjamin tosar beinrakið og rørandi um hetta í forsíðugrein í Sosialinum hetta vikuskiftið. Tað kann ikki undra, at kirkjur og samkomur á ymsan hátt hava ynskt at temja hesa tølandi kraftina. Andaligi sangurin er eisini grundleggjandi í øllum tónlistaligum virksemi, og tey bæði omma og abbi áttu flestu tónlistaligu løturnar í samkomuni Ebenezer yvirav "Glade hjørn" (viðhvørt tykist tað sum ein ævinleiki sveimar uppi yvir springvatninum í miðjuni).

Hóast tey vóru kend hiðani, hevði familjan hjá ommu tilknýti til Hvítusunnusamkomuna. Henni dámdi ikki, at nakar segði nakað neiligt um hvítusunnusamkomuna, og handan søgan um fepursjúkralegu og bønarhald er álvaratos eisini radikal uppá tann pinsaliga mátan. Tí kennist tað merkiliga fullkomið, at Hvítusunna er samstundis sum hesin 100 ára dagurin hjá ommu. Hvítusunna er "hátíð til minnis um Heilaga Andans komu". Heilagi Andin, tað er tann meira rock'n'roll parturin av kristindóminum. Tann, ið er sum vindurin. Tann, ikki letur seg temja, hvussu galið vit menniskju annars vilja tað. Men stundum kann ein ordiliga góður sangur opinbera hetta fyri okkum, og stundum er Viðareiði sum ein lítil sneið av tí himmalska. Æra verið minnið um ommu.
Omma syngur fyri Sunnevu og mær.
Omma og Sunneva syngja saman.
Ingálvur av Reyni og omma syngja saman.
Stakpláta við ommu og Ingálvi (útgivin 1958).
Omma á ungum árum. Kongaminnið í baksýni.

5/18/17

In My Time of Dying (Chris Cornell RIP)

Í morgun frættist at Chris Cornell andaðist á einum hotelkamari í Detroit, USA í gjárkvøldi. Stutt frammanundan hevði hann framført við Soundgarden í Fox Theatre í Detroit.

Soundgarden endaðu konsertina í gjárkvøldi við 'Slaves & Bulldozers' (upprunaliga av plátuni Badmotorfinger frá 1991). Tá teir spældu sangin live plagdi Chris Cornell stundum at ad-libba brot úr gamla blues/gospel sanginum 'In My Time of Dying' (sí 6:00 í upptøkuni omanfyri). Fyrimyndirnar í Led Zeppelin tulkaðu eisini sangin í velmaktini og høvdu hann enntá við á stórfingnu dupultplátuni Physical Graffiti (1975). Soundgarden góvu sína egnu dupultplátu út í 1994. Hon æt Superunknown, men tá var fløgan vorðin standard ljóðformat og hetta við dupult ella stakplátum hevði ikki longur so nógv at siga. Men í longd, vavi og huglagi er hon ein dupultpláta. Ein ræðuliga góð ein av slagnum skal sigast.

Í 2013 var eg á konsert hjá Soundgarden eitt mánakvøld í Forum í Keypmannahavn. Tað var ein misjøvn uppliving, har vánaligu ljóðumstøðurnar í Forum gjørdu sítt. Bólkurin tóktist heldur ikki ordiliga upplagdur, tó at teir í løtum vístu veruligt format. Tá var eg mintur á dygdirnar og dróg eisini onkrar mentalar parallellir til júst Led Zeppelin. Soundgarden vóru saman við Nirvana, Pearl Jam og Alice in Chains flokkaðir undir grunge rákið úr Seattle, men tá teir vóru uppá sítt besta vóru teir tíðarleysari enn so. Í dag postar Jimmy Page hesi boðini:

'In My Time of Dying' kann slóðast aftur til blues menn sum Blind Willie Johnson og Charley Patton, og gjøgnum árini hava eitt nú Bob Dylan, Led Zeppelin, Martin L. Gore, Alvin Youngblood Hart og 77s gjørt sterkar tulkingar av hesum tíðarleysi sangi. Eg var sjálvur rúnarbundin av sanginum einaferð, og hann kom tí við á mína aðru plátu The Desert Holds A Flower (Tutl, 2009). Fyri meg tekur hann seg út sum ein sálmur fyri tey eksistentielt heimleysu. Niðanfyri havi eg viðfest ein playlista við ymsum útgávum av sanginum.

Ein mikið rámandi og álvarsamur sangur til gerandis, og eg havi ikki orð fyri hvussu rámandi og álvarsamur hann kennist í dag. Hetta gjørdist eitt nýtt kapitul í søguni um 'In My Time of Dying'. Hvil í friði, Chris Cornell.

In my time of dying
ain't gonna cry anymore
all I need for you to do
is to drag my body home
well, well, well,
so I can die easy
well, well, well
Jesus gonna make up my dying bed

Meet me Jesus, meet me
meet me in the middle of the air
if my wings should fail me lord
won't you meet me with another pair
so I can die easy
well, well, well
so I can die easy
well, well, well
Jesus gonna make up my dying bed


5/5/17

Baðstovurokkur

Tygara útsendi uttanfyri Badstuerock. Mynd: Per Ingálvur Højgaard Petersen.
Hetta vikuskiftið eru vit stødd í Aarhus í Jútlandi á Spot Festival. Tiltakið, ið savnar alskyns tónleikarar, umboðsfólk, bókarar, plátuídnaðarfólk, journalistar og onnur, ið hava við tónleikabransjuna at gera. Fundir, netverking og prát. Ein ørgrynna av konsertum er eisini á skránni, og tað er borið so í bandi at vit skulu spæla við heili tvinnum bólkum: Svartmálm í kvøld, fríggjakvøld, kl. 00:00 í Godsbanen, Åbne Scene og Konni Kass í annaðkvøld, leygarkvøld, í Musikhuset, Rytmisk Scene, kl. 19:15. Hetta gleða vit okkum nógv til.

Veðrið er gott og várligt, og stundir eru eisini til at njóta eitt sindur av Aarhus. Í dag løgdu eg og Per leiðina framvið góða, gamla Badstuerock, ið hevur ligið á Badstuegade síðani 1973. Sum sagt verður á skeltinum: "Stereo siden 1973". Tá vit búðu í Aarhus fyri 21 árum síðani, var Badstuerock eitt stað man plagdi at vitja. Tað er kensluborið og gleðiligt at handilin enn liggur her, og at alskyns tónleikaútgávur framvegis verða langaðar um diskin - tað verið seg á fløgu ella vinyl. Eitt "kærligt gensyn" sum danir vildu sagt. Hevði kensluna av at starvsfólkini enn ganga høgt uppí tað og hava passioneraðar samtalur við kundarnar, eisini teir meira løgnu av slagnum.
Badstuerock hevur tvinnar inngongdir: høvuðsinngongdina út móti Badstuegade (A) og hina útgongdina út móti Klostergade (B). Her er Per so spelkin avmyndaður uttanfyri seinnu útgongdina.
Vit báðir Per og eg fóru fegnir innar og fongur var, ikki tykkum siga, í vitjanini. Undirritaði ognaði sær m.a. nýggju og sjálvtitlaðu Slowdive hjá Slowdive á sjálvum útgávudegnum, Last Place hjá Grandaddy (hvørs bassistur brádliga andaðist á tragiskan hátt herfyri), eina Ride EP (teir spæla á Northside her í býnum um ein mánaða og tað gleða vit okkum til), eina Lenny Kravitz plátu (frá tí tíðini, tá hann enn var góður) og so ikki at gloyma Hysteria hjá Def Leppard (framleidd av ongum øðrum enn Robert John "Mutt" Lange).

Í kvøld og í morgin er tað framførslurnar, ið eru í fokus. Eg eri spentur og uppsettur. Vónandi koma nógv og góð og viðkomandi fólk á konsert. Men tí einu løtuna í dag vitjaði eg gamlar gøtur, hvør skuldi tær gloymt, og tað var ein frægd at uppliva at sumt av tí farna framvegis er nýtt sum fyrsta dagin.

4/25/17

The Aristókrasía Project


The Aristókrasía Project er heitið á nýútkomnari og stak forkunnugari konseptplátu hjá íslendska tónleikaranum Úlfur Eldjárn. Sjálvur umrøður Eldjárn plátuna sum eina "retro-futuristiska konseptplátu" um rúmdarferðing, tøkni, tilgjørt telduvit, horvin utopia og framtíðina hjá mannaættini. Tónlistarliga er talan um eina hugfangandi samanrenning millum eldri synth popp og filmiskar strúkaraútsetingar.

Úlvur Eldjárn hevur áður gjørt vart við seg sum limur í frálíka synthesizer og orgul bólkinum Apparat Organ Quartet, ið hevur tvinnar plátur og eina remix útgávu á baki. Sum solotónleikari hevur Eldjárn skrivað tónleik til film, sjónleik og aðrar miðlar, men sambært honum sjálvum dámar honum best at hugsavna seg um egnar kreativar verkætlanir. Í grein í The Reykjavík Grapevine greiðir Eldjárn frá, at Aristókrasía verkætlanin byrjaði sum eitt stað at sleppa av við hugskot, ið hvørki hóskaðu seg til AOQ ella til hansara virksemi sum tónaskald.

Við tíðini gjørdist útgávan til eina konseptplátu, ið sameinir analogar synthesizarar og klassiska instrumentering. Sjey løg eru á plátuni, og áðurnevnda Grapevine greinin inniheldur eisini eina lag-fyri-lag gjøgnumgongd av teimum. Her fæst m.a. at vita at lagið 'Blue Eyes' er íblást av talvtelduni Deep Blue, ið sigraði á Gasparov á sinni, og at lagið 'Poyekhali!' er ein fagnaður til russiska kosmonautin Yuri Gagarin, ið var fyrsta menniskja í rúmdini. 'Poyekhali!" merkir "kom avstað!" á russiskum, og hetta vóru síðstu orðini hjá Gagarin áðrenn take-off.

Sci-fi bókmentir hjá Ryan Boudinot og Philip K. Dick spæla eisini ein leiklut, og sum heild eru vit stødd í teirri farnu framtíðini. Retro futurismuni. Sjeynda og seinasta skering 'Bon Voyage' er ein heilsan til ómannaðu rúmdarførini Voyager 1 og 2, ið vóru send avstað í 1977 og sum í dag ferðast úti millum stjørnurnar. Á báðum førunum er eitt eintak av "gyltu plátuni", ið er eitt savn av ljóðum, myndum og data frá jørðini (Blind Willie Johnson og Chuck Berry eru við, og hesum er ávísur uggi í).

Úlvur Eldjárn er ikki einasti AOQ limurin, ið hevur eyðmerkt seg við soloútgávum. Av hinum limunum er tað allarhelst nú fyrrverandi limurin Jóhann Jóhannsson, ið er hevur vakt mest altjóða ans. Hann hevur útgivið eina røð av væleydnaðum soloútgávum, umframt filmstónleik til stórar filmar sum eitt nú Arrival (2016), Sicario (2015), The Theory of Everything (2014) og Prisoners (2013). Jóhannsson hevur eisini tónleik í umbúna til uppkomandi og nógv umrødda Blade Runner 2049.

Tað eru longu 15 ár síðani eg gjørdist fjeppari av Apparat Organ Quartet. Á heysti í 2002 fór eg til Reykjavíkar við tónleikabólkinum Clickhaze, og vit hoyrdu m.a. Apparat framføra á nú søguliga spælistaðnum Grandrokk. Tað var ein framúr konsert, og eg ognaði mær debutplátuna á fløgu og fekk autografar signeraðar á hana. Árið eftir var eg við til at vinna Prix Føroyar við tónleikabólkinum Gestir, og ein av vinningunum var luttøka á konsert í Norðurlandahúsinum á Listastevnuni 2003. Hinir luttakandi bólkarnir vóru Apparat Organ Quartet úr Íslandi og The Cleaning Ladies úr Finnlandi. Apparat lántu onkran synth frá mær, og tað gjørdi tað ikki minni spennandi.
Signeraða Apparat Organ Quartet fløgan, ið eg ognaði mær á sinni. Fýra autografar komu á eitt kvøldi í Grandrokk, Reykjavík í 2002, meðan fimti og seinasti autografurin frá Jóhann Jóhansson kom til høldar backstage í Norðurlandahúsinum í 2003.
Tað sum hugtók við hesum bólki var, at teir leiktu drívandi orkumiklan rokktónleik og kosmiskar balladur á urgur og synthesizarar. Í so máta var talan um eina samanseting av tí kenda og tí ókenda. Ikki heilt ólíkt týsku Kraftwerk, ið avgjørt eru at meta sum andaligir forfedrar, men kortini við einum twisti. Apparat hava nevniliga ein góðan, gamaldags rokk trummuleikara afturat elektronisku tangentunum, og hetta gevur tónleikinum ein serstakan rokkandi dám. Stuttligt, eginsamt og íslendskt.

Hvussu enn er og ikki, so er The Aristókrasía Project tann soloverkætlanin frá limi í AOQ, ið hevur nógv mest til felags við tónleikin hjá júst AOQ. Huglagið er onkursvegna rættiliga líkt, og serliga eru tað synthesizer ljóðini, ið ganga aftur. Kortini hevur hesin tónleikurin ein meira filmiskan dám, óivað orsaka av strúkarunum, ið verða leiktir av íslendskari strúkikvartett. Eisini leikar slagverksleikarin Samuli Kosminen við á plátuni.

Stilistiskt og málsliga eru eisini felagseyðkennið. "Aristókrasía" er eitt rættiliga eyðkent Apparat'skt hugtak, og leiðir tankarnar á onnur hugtøk hagani. Eitt nú heitið á aðru AOQ plátuni Pólýfónía (2011), umframt heitini á løgunum 'Romantika' og 'Seremonia', ið bæði stava frá fyrstu AOQ plátuni frá 2002. Hetta kundi bent á at Eldjárn hevur ein rættiliga miðsavnandi leiklut í konseptuella heiminum hjá AOQ. Á hesi soloútgávuni hjá honum hevur alt fingið ein egnan dám við eyka denti á retrofuturistiska rúmdaraldartíð úr miðskeiðis í farnu øld. Sera dámlig og áhugaverd útgáva, ið styttir væl um stundir meðan bíðað verður eftir næstu Apparat Organ Quartet plátuni.

(sí eisini hugtakandi live KEXP framførslu, ið er viðfest niðanfyri).





4/18/17

Tevtonskur Týsdagur - Jaki Liebezeit (1938-2017)



Hetta er 5. bloggur í bloggrøðini "Tevtonskur týsdagur", ið setir sjóneykuna á góð krautrock nøvn. "Tevtonskt" er føroyskt fyri "teutonic", ið stutt sagt merkir "týskt" ella "germanskt".

JAKI LIEBEZEIT
Til umrøðu hesuferð er legendariski Can trummuleikarin Jaki Liebezeit, ið andaðist 22. januar 2017. Playlisti er viðfestur niðast.

Eg hevði upprunaliga ein Can blogg í umbúna til "Tevtonskan týsdag", men tá tað frættist at Liebezeit var farin um sýn gjørdi eg av at næsti bloggur í røðini skuldi vera til heiðurs fyri hesum meistarliga trummuleikara. Tískil havi eg sett saman eina røð av plátum og verkætlanum har Liebezeit leikar við. Ymisktháttað og gott alt samalt.

Liebezeit var ongantíð ein solo artistur, ið gav út í egnum navni, men hann hevur leikt á fleiri tiltiknum útgávum. Á ungum árum las hann jasstrummuspæl, og ráðini frá læraranum vóru "endurtak ongantíð". Jaki gjørdi tað øvugta og valdi sær endurtøkuna, repetitiónina, sum aðalmál og sereyðkenni. "Liebe zeit". Ja, hann elskaði sanniliga tíð og groovið var endaleyst. Hetta eyðkendi hansara spæl við Can.

Ein drúgvari gjøgnumgongd av Can verður goymd til eina aðru ferð. Kortini slepst ikki undan at nerta við okkurt av tí sum Liebezeit skapti við hesum slóðandi týska bólki, ið hevði sína stórtíð í 70'unum. Tveir sangarar myndaðu bólkin hetta tíðarskeiðið: amerikanski Malcolm Mooney frá 1968-1969 og japanski Damo Suzuki frá 1970 til 1974. Tá Suzuki fór burturúr sungu aðrir limir, og mest av øllum var Can eitt kollektiv av tónleikarum, har ongin einstaklingur var myndandi. Allir høvdu líka nógv at siga, og áherðslan var altíð á hitt kollektiva úttrykkið. Í grundini lá áherðslan á tað ljódliga, meðan alt tað visuella kom í aðru røð. Í so máta er bólkurin júst tað øvugta av Kraftwerk, ið eyðmerktu seg í sama tíðarskeiði við einum sera greitt defineraðum visuellum samleika.

CAN: Delay 1968 'Thief' (1968)
Plátan Delay 1968 kom í roynd og veru ikki út fyrrenn í 1981. Hetta er ein savnspláta við elstu upptøkunum hjá bólkinum, ið upprunaliga skuldu útgevast sum ein pláta við heitinum Prepare To Meet Thy Pnoom, men plátufelagið segði nei. 'Thief' er eitt av seigaru og vakraru løgunum á plátuni, og í 2000 hoyrdi eg Radiohead spæla eitt frálíkt live cover av sanginum í Keypmannahavn. Tað stuttliga er at tað ljóðar sera nógv sum ein Radiohead sangur, og hetta sigur helst nakað um tann ovurhonds týðandi íblástur, ið Radiohead hava fingið frá Can. Trummurnar í upprunaútgávuni eru eyðkent Liebezeit'skar.

CAN: Soundtracks 'Mother Sky' (1970)
Hin sálarliga óstabili Malcolm Mooney var ikki við í Can í langa tíð, og longu í 1970 gjørdist japanski Damo Suzuki nýggjur sangari í bólkinum. Liebezeit og bassleikarin Holger Czukay hoyrdu hann spæla á gøtuni ein dagin í München, og teir bjóðaðu honum alt fyri eitt uppí bólkin. Hetta merkti eisini eitt stílistiskt skifti frá sýrurokki til meira groove og repetitións grundaðan tónleik. Plátan Soundtracks umboðar skiftið og hevur bæði Mooney og Suzuki løg umboðaði. Á tí episkt jammandi 'Mother Sky' - eitt arketypiskt Can/krautrock lag - er tað Suzuki, ið syngur fyri. Liebezeit pumpar avstað frá fyrsta sekundi, og lagið er eisini eitt frummyndarligt dømi um sonevndu motorik rútmuna.

Can: Tago Mago 'Halleluwah' (1971)
Eitt høvuðsverk í Can diskografiini er Tago Mago frá 1971. Bassleikarin Holger Czukay tók plátuna upp í slottinum Schloss Nörvenich nærhendis Köln. Løgini er tikin upp live og síðani klipt og snikkaði til av Czukay. Íblásturin kom frá jassi sum t.d. Miles Davis (serliga Bitches Brew) og frá elektroniskum avantgarde tónleiki. Hetta er á mangan hátt hin mest radikala Can útgávan við longum ambient pettum og endaleysum groovi. 'Halleluwah' er eitt talandi dømi í so máta. Lagið er 18 1/2 minuttir til longdar og fyllir alla síðu 2 av teirri dupultu LP'ini. Liebezeit leggur treytaleyst frá landi við einum minimalistiskt hypnotiserandi groovi, og alt hitt sum hendir hendir rundanum. Markleyst.

Can: Ege Bamyasi 'Vitamin C' (1972)
Kennarar eru ikki samdir um hvørt Tago Mago ella Ege Bamyasi, ið kom árið eftir, er besta Can plátan. Báðar eru góðar, tað er bæði vist og satt. Minimalistiski groovarin Liebezeit leggur framvegis botnin, og hinir skapa tekstur omaná. Fantastiska funk lagið 'Vitamin C' hevur seinni fingið eitt slag av endurburði sum soundtrack tónleikur, og seinast var tað at hoyra í frálíku og alt ov undirmettu Netflix røðini The Get Down. Røðin snýr seg um hvussu DJ mentan og disco tóku seg upp í New York miðskeiðis í 70'unum, og hetta týska (!) lagið frá 1972 riggar avbera væl í samanhanginum. Tað sigur eitt sindur um listarliga víðskygnið hjá Can.

Brian Eno: Before And After Science 'Backwater' (1977)
Tað er eingin loyna, at bretsku tónleikastjørnurnar David Bowie og Brian Eno høvdu góðar dagar í Týsklandi í 70'unum. Teir heintaðu sær miklan íblástur higani, innspældu tiltiknu Berlin trilogiina hjá Bowie í Berlin og serliga Eno samstarvaði við fleiri ymsar týskar tónleikarar í tíðarskeiðnum. Pláturnar Cluster & Eno (1977) og After The Heat (1978) eru dømi, har Brian Eno og teir báðir Dieter Moebius og Hans-Joachim Roedelius samstarva, og saman við NEU! gittarleikaranum Michael Rother samstarvaðu teir fýra undir heitinum Harmonia (Eno + Harmonia upptøkurnar komu tó ikki út fyrrenn nógv seinni). Á síni fjórðu solo plátu Before And After Science fekk Eno sjálvan Liebezeit við sær í upptøkuhølið, og hetta hoyrist m.a. á lagnum 'Backwater'.

Michael Rother: Flammende Herzen 'Karusell' (1977)
Eg havi áður havt Tevtonskan Týsdag um framúrskarandi gittarleikaran Michael Rother. Hann gjørdi veruliga vart við seg saman við trummuleikaranum Klaus Dinger í NEU!, umframt at hann eitt stutt skifti leikti við Kraftwerk. Seinni fóru Rother og Dinger hvør til sítt, og tá Rother í 1977 setti hon á soloyrkisleiðina sat Jaki Liebezeit handan trummurnar. Liebezeit leikar á fyrstu fýra soloplátunum hjá Rother, og tær eru allar góðar. Talan er um lyriskan og melodiskan instrumentaltónleik. Ikki líka radikalt sum eitt nú NEU!, men kortini avbera vakurt og inniligt. Ilt er at taka dagar ímillum hvør besta útgávan er, men her má í øllum førum okkurt við av solo debutini Flammende Herzen. 'Karusell' er eitt framúr gott dømi um melodiskt motorik a la Rother og Liebezeit.

Michael Rother: Sterntaler "Sterntaler" (1978)
Nú vit eru komin so gott í gongd má eitt Rother/Liebezeit lag við afturat. Hesuferð heitislagið av aðru Rother soloplátuni, Sterntaler, frá 1978. Eg dyrki tað sálmakenda í lagnum, tað ruralt naivistiska huglagið og samspælið millum analogar synthesizarar, el-gittara og trummur. Her kundu fyri tað eisini komið løg við av næstu tveimum Rother plátunum, tí Liebezeit leikar eisini á teimum og tær eru sum sagt frálíkar. Katzenmusik (1979) skal kortini hoyrast sum ein tematiskt samanhangandi heild, og Fernwärme er nakað fyri seg (tvær umboðaðar Rotherplátur er eisini nokk).

Phantom Band: Phantom Band 'For M.' (1980)
Tá Can fóru hvør til síðst í 70'unum stovnaði Liebezeit bólkin Phantom Band, ið upprunaliga var eitt slag av framhaldi av tí sum Can høvdu gjørt síðstu árini frammanundan. Seinni flutti Phantom Band seg yvir móti art rock. Holger Czukay úr Can var eisini við í hesum bólkinum, umframt limir úr bólkinum Dunkelziffer. Bólkurin lat tríggjar útgávur úr hondum: Phantom Band (1980), Freedom of Speech (1981) og Nowhere (1984). 'For M.' er eitt instrumentallag av debutplátuni frá 1980.

Eurhytmics: In The Garden "Take Me To Your Heart" (1981)
Áðrenn bretsku Eurhytmics gjørdust eitt víðagitið electro popp navn við 'Sweet Dreams (Are Made of These)' gjørdu tey sveimandi tónleik við psykedeliskum og krautrock íblástri. Hetta hoyrist serliga á debutplátuni In The Garden frá 1981. Plátan var framleidd av tiltikna framleiðaranum Conny Plank, ið m.a. arbeiddi við eini langari røð av krautrock bólkum. Afturat Liebezeit er Holger Czukay úr Can eisini við á plátuni. Á 'Take Me To Your Heart' leggur drívandi trummuspælið hjá Liebezeit ein hegnisligan botn.

Holger Czukay, Jah Wobble, Jaki Liebezeit: Full Circle 'How Much Are They?' (1982)
Full Circle er eitt samstarv millum Holger Czukay, Jaki Liebezeit og enska dub og punk bassistin Jah Wobble, m.a. kendur úr Public Image Ltd. Plátan hevur ein eksperimenterandi dám,  og hóast ókend er hon í grundini ein lítil genistrika. Ein frálík samanseting av dub og krautrock hugløgum, ið er innspæld í legendariska Inner Space studionum hjá Can. Eg fann plátuna í Accord í Keypmannahavn einaferð, og keypti hana tí húsin sá feitur út og tí eg kendi tónleikararnar. Heimkomin angraði eg ikki keypið, tí plátan vísti seg at vera mikið hugtakandi. Avgjørt verd at kanna nærri (einans heitislagið finst á Spotify, sí leinkjuna undir myndini omanfyri um tú ynskir plátuna í fullari longd).

Jah Wobble, The Edge, Holger Czukay: Snake Charmer "Snake Charmer" (1983)
Eisini eitt eksperimenterandi samstarv frá fyrra helmingi av 80'unum. Útgávan nær kanska ikki somu hæddum sum Full Circle omanfyri, men hon er mikið áhugaverd kortini. Ikki minst tí at ongin annar enn U2 gittarleikarin The Edge leikar við, umframt Jah Wobble, Holger Czukay, Liebezeit v.fl., og so er hon framleidd av tiltikna diskaranum og framleiðaranum Francois Kevorkian.
(NB! Einasta lagið av plátuni, ið finst á Spotify er 'Snake Charmer (reprise)', og tí er tað lagið komið við á playlistan, hóast Liebezeit ikki spælir á tí. Annars er vert at tjekka plátuna í síni heild via leinkjuna undir myndini).

Depeche Mode: Ultra 'The Bottom Line' (1997)
Seinasta lagið hesuferð er av plátuni Ultra hjá Depeche Mode. Higani kemur lagið 'The Bottom Line', ið hevur Liebezeit við á percussion. Depeche Mode hava altíð havt eina hugbinding mótvegis tí týska - industrial, Einstürzende Neubauten, Berlin, Hansa Studios, krautrockur, Kraftwerk o.s.fr. Hetta er alt vovið væl og virðiliga inn í Depeche DNA'ið. Tí eri eg ikki kløkkur av at Jaki Liebezeit hevur verið við bólkinum í studio. Løgini á Ultra eru sein og seiglig í tempo, og ein grundkensla av hipp hopp liggur undir tí heila. Hipp hopp og týsk hugløg sum ikki einaferð. Hetta er í grundini ein av mínum yndis DM útgávum, og 'The Bottom Line' er ein av perlunum, ið goyma seg aftarlaga á plátuni. Á síðu B, so segði hin. Fyri nøkrum døgum síðani vóru 20 ár liðin síðani Ultra kom út. Soleiðis gongur tíðin uttan at vit varnast tað, og brátt eru vit her ikki longur, hóast tann góði tónleikurin livir víðari.



“It was never written, the music,” Liebezeit said of Can’s songwriting method. “There was no single composer in the band. Everything was composed in the studio like in a laboratory. We worked together and get some ideas and record it again and again until it develops. We thought writing on paper was finished. Now we write on tape.”

1/14/17

Low 40 ár


"...For many years Berlin had appealed to me as a sort of sanctuary like situation. It was one of the few cities where I could move around in virtual anonymity. I was going broke; it was cheap to live. For some reason, Berliners just didn't care. Well, not about an English rock singer anyway." -David Bowie.

Í dag eru 40 ár síðani Low hjá David Bowie kom út hin 14. januar í 1977. Ikki hissini pláta. Tann fyrsta í sonevndu Berlin trilogiini. Kanska mín yndis Bowie útgáva, tó at aðrar eisini eru mær kærar. Plátan umboðar eina "persónliga og estetiska yvirháling" sambært Rolling Stone, og tað er ikki heilt av leið.

Undanfarna útgávan Station To Station (1976) var innspæld í Los Angeles. Eisini ein ræðuliga góð pláta og potentiel yndis, ið hevur nøkur ting til felags við síðstu Bowie plátuna Blackstar (2016). Station To Station umboðar eitt steðgipláss - sí proverbialu jarnbreytarstøðina(r) í heitinum - millum hitt amerikanska Philadelphia "plastic soul", ið Bowie meistarliga dyrkar á Young Americans frá 1975, og so tann evropeiskt/týskt informeraða art rokkin á Low frá 1977.

Listaliga fekk Bowie nógv burtur L.A., men persónliga mátti hann rinda ein ov høgan prís. Undan Station To Station menti hann eina persona við heitinum "The Thin White Duke", ið m.a. bygdi á leiklutin sum Thomas Jerome Newton í filminum The Man Who Fell To Earth (Nicolas Roeg, 1976). Permumyndin á Low (sí omanfyri) er eisini tikin úr filminum. "Thin White Duke" var eitt spartanskt alternativ til meira litríku Ziggy Stardust, Halloween Jack v.fl. Hóast spartanska lookið var hetta tíðin har Bowie veruliga nærkaðist kantinum, og eitt skifti livdi hann bert av kokain, reyðari piparfrukt og mjólk (!)

Seinni skýrdi hann L.A. "...the most vile pisspot in the world" og viðgekk, at hevði hann ikki skift lívskós høvdu 70'ini óivað gjørt av við seg. Skrædlið lúrdi, og Bowie flýddi eystur um hav til Berlin. Hóast Berlin var heimsins heroin høvuðsstaður tá í tíðini, gjørdist býurin ein rættiligur frístaður hjá Bowie. Hann helt seg tíbetur frá heroininum, og eisini var hann mestsum ókendur í býnum. Í øllum førum fekk hann frið at vera tann, sum hann var og kundi dyrka list og tónleik frítt.

Kosmiski krautrokkurin gjørdist greiður íblástur, har bólkar sum Kraftwerk, Neu! o.a. vóru dyrkaðir. Hetta var alt kanaliserað á teirri slóðandi, kollveltandi og enduruppfinnandi Low. Frálíki backing bólkurin á Station To Station var eisini við her, og sum nakað nýtt var synthesizer og ambient gyklarin Brian Eno við sum tónlistaligur sparringspartnari hjá Bowie. Tony Visconti, ið hevur virkað á trettan Bowie útgávum frá 1969 til 2016, sat í prodjúsarasessinum. Við sær hevði hann m.a. ein Eventide Harmonizer, ið hann m.a. nýtti til slóðandi snaretrummuljóðið á plátuni.

Síða A er elektroniskur rokkur við tilknýti aftur til elektronisku r'n'b/soul tónarnar á Station To Station. Fyrsta og síðsta lag á A síðuni eru instrumental, meðan tey írestandi eru við vokali. Størsta hittið higani er allarhelst 'Sound and Vision', tó at plátan skal hoyrast í síni heild. Síða B er elektroniskur ambient/avantgarde tónleikur, harav nøkur løg eru instrumental. Hóast henda síðan liggur sera langt frá rokkinum á síðu A, er ein gjøgnumførd heild yvir allari plátuni. Ein djúpt melankolsk útgáva, ið kortini er futuristiskt upplyftandi. Eitt stórverk, ið fekk eitt tematiskt framhald á teirri somuleiðis meistarligu "Heroes" árið eftir, umframt á Lodger frá 1979.

"Much has been made of Kraftwerks influence on our Berlin albums. Most of it lazy analyses I believe. Kraftwerks approach to music had in itself little place in my scheme. Theirs was a controlled, robotic, extremely measured series of compositions, almost a parody of minimalism. One had the feeling that Florian and Ralph were completely in charge of their environment, and that their compositions were well prepared and honed before entering the studio. My work tended to expressionist mood pieces, the protagonist (myself) abandoning himself to the 'zeitgeist' (a popular word at the time), with little or no control over his life. The music was spontaneous for the most part and created in the studio. [...] What I WAS passionate about in relation to K. was their singular determination to stand apart from stereotypical American chord sequences and their wholehearted embrace of a European sensibility displayed through their music. This was their very important influence on me." -David Bowie.

Henda vakra teknirøðin/strípan lýsir tíðarskeiðið væl, og hesin teknifilmurin er ein innforstaðin og humoristisk lýsing av Low upptøkunum:


1/13/17

Ræðusurfmiks


Í dag er fríggadagur trettandi. Ikki var gamalt at fara undir nýtt átak á hesum degi, men eg loyvi mær kortini at peika á nakað viðkomandi, ið hendi fyri tíð síðani. Allahalgannaaftan 2015 var eg nevniliga allahalgannaaftansdiskari - Halloween DJ - í Sirkus í Vágsbotni.

Hetta giggið veitti íblástur til eitt trølsligt DJ miks. Eg gjørdi av, at miksið bert skuldi innihalda surf og rockabilly tónleik við einum horror tema. Hóast greitt avmarkaða byrjanarstøðið, var tað ómakaleyst at finna tónleik til miksið. Helst tí, at ein greiður konjunkturur (samhending) sást millum surf tónleik og horror í seinna helmingi av 50'unum og fyrra helmingi av 60'unum. Ikki heilt ólíkt samhendingini millum eitt nú disco og sci-fi í 70'unum.

Surf og rockabilly tónleikur hevði eina stórtíð báðumegin Atlantshav í umrødda tíðarskeiði. Ja, sjálvur Elvis átti sín leiklut í, at rockabilly vann frama ('Mystery Train' kundi fyri tað verið við í miksinum, tó at sangurin kanska ikki er at flokka sum beinleiðis "horror"). Instrumentalir surf bólkar stóðu seg eisini væl, men brátt var hesin tónleikur troðkaður av trúnuni av The Beatles og British Invasion rákinum.

Hetta endurspeglast eisini í miksinum, tí tey flestu løgini eru frá tíðarskeiðnum 1955-1966. 1961 er best umboðaða árið við tilsamans 6 løgum. Miksið er annars býtt 50/50 millum instrumentalløg og løg við sangi. 11 av umboðaðu bólkunum byrja við “The” (eitt klassiskt surf/instrumental eyðkenni). Telja vit backing bólkarnar hjá teimum báðum Dick Dale og Link Wray uppí (The Del-Tones og The Ray Men) økist talið til 13.

Gerið so væl: Spooky Surf Mix við surf, rockabilly og garage klassikarum um ólátaðan óhugna, retro ræðuleikar og øtiligan ørskap! Til eitthvørt høvi, tað verið seg gaman ella álvara. Niðanfyri er lagaryvirlit.



Lagayvirlit:
1. Dick Dale & His Del-Tones: ’Riders In The Sky’ (1963)
2. The Tornadoes: ’Phantom Surfer’ (1963)
3. The Marketts: ’Out of Limits’ (1963)
4. Jackie Morningstar: ’Rockin’ In The Graveyard’ (1959)
5. Link Wray & His Ray Men: ’Jack The Ripper’ (1961)
6. Screaming Lord Sutch: ’’Til The Following Night’ (1961)
7. The Ravens: ’Ghoul Friend’ (1961)
8. The Cramps: ’Goo Goo Muck’ (1981)
9. The Moontrekkers: ’Night Of The Vampire’ (1961)
10. Sharkey Todd & The Monsters: ’Cool Gool’ (1959)
11. The Frantics: ’Werewolf’ (1960)
12. John Leyton: ’Johnny Remember Me’ (1961)
13. The Swanks: ’Ghost Train’ (1964)
14. Jack Turner: ’Nightmare’ (1955)
15. The Sonics: ’Witch’ (1966)
16. The Ventures: ’The Twilight Zone’ (1964)
17. Johnny Otis: ’Castin’ My Spell’ (1959)
18. The Scorpions: ’Riders In The Sky’ (1961)

1/12/17

Slowdive aftur á slóð


Hvør stórt at kunna staðfesta henda kavarokaða januardag, at hitt frarmúrskarandi bretska shoegaze ljómliðið Slowdive er komið aftur í aftur. 'Star Roving', fyrsta nýggja staklagið í heili 22 ár, er úti nú! Eitt stórbært lag, ið livir upp til heitið hjá bólkinum: "Slowdive". Hatta er júst kenslan. At kava spakuliga, tað verið seg í vatni, kava, luft, úti í rúmdini ella í einum stjørnuhavi (so segði hann). Gott at verma sær oyragongirnar við!

Bólkurin Slowdive miðsavnar seg um sangara og sangskrivara duo'ina Neil Halstead og Rachel Goswell. Tey vóru stovnaði í Reading í Berkshire í Onglandi í 1989, og lótu tríggjar plátur og nakrar EP'ir úr hondum inntil tey fóru hvør til sítt í 1995. Hvat er so shoegaze? Jú, tað er stutt sagt klassisk poppsangskriving umgyrd av támutari gittar studio ljóðviðgerð. Tað ber óivað til at tekna eina striku frá shoegaze aftur til Phil Spector, The Velvet Underground o.a. Slowdive hava altíð duga tað soniska væl. Tey samstarvaðu enntá við Brian Eno á nøkrum sangum á Souvlaki.

Seinasta plátan áðrenn bólkurin gavst var Pygmalion frá 1995, har Neil Halstead flytir seg yvir í eksperimental/ambient/abstrakt øki. Eisini ein fantastiska góð útgáva. Vit hoyrdu Slowdive á Roskilde Festival í 2014, og tað var ein bergtakandi konsert. Helst besta konsertin á festivalinum tað árið. Inniligt og rørandi. Eg frætti um Slowdive gjøgnum gittarleikaran og vinmannin Jan Johansen og tónleikabólkin glorybox. At hoyra Slowdive live minti meg á nøkur ting sum tónleikur kann, ið glorybox vístu mær í verki á fyrsta sinni. Í 2008 hoyrdu vit annars My Bloody Valentine spæla reunion konsert á Roskilde Festival, so tað er ikki at kimsa at.

Hetta eru snøgt sagt spennandi tíðir at fjeppast uppi í shoegaze bylgjuni, ið sveipti Stórabretland fyri 20-25 árum síðani. Í 2013 var tað My Bloody Valentine, ið gjørdu comeback við nýggjari plátu, í 2014 túraðu Slowdive fyri fyrstu ferð í 20 ár, og í fjør fóru Ride aftur á landavegin. Eitt boð uppá eina shoegazer tríeind man vera júst hesir tríggir bólkarnir. Mín topp 3 yvir bestu útgávur frá tíðarskeiðnum er í øllum førum 1. Loveless hjá My Bloody Valentine, 2. Souvlaki hjá Slowdive og 3. Nowhere hjá Ride. My Bloody Valentine komu aftur í aftur við teirri frálíku MBV í 2013, og nú eiga Slowdive tørn við nýggjari plátuútgávu.

Annars skal tað leggjast afturat, at Slowdive fólkini ikki hava gingið fyri einki síðani bólkurin gavst í 1995. Halstead, Goswell og aðrir limir í bólkinum stovnaðu hin somuleiðis frálíka folk/country/americana bólkin Mojave 3, ið eisini hevur latið nakrar ordiliga góðar plátur úr hondum.  Neil Halstead hevur eisini útgivið nakrar soloplátur, umframt at hann er partur av spennandi verkætlanini Black Hearted Brother, ið hevur útgivið eina plátu higartil. Nú eru Slowdive so komin aftur á slóð, og tað ger tað ikki verri. Tvørturímóti!


Sí annars henda áhugaverda og upplýsandi heimildarfilmin um Souvlaki: